Górskie źródło «Pisana Krynica» niedaleko Sławskiego

W Karpatach są miejsca, które przyciągają nie skalą, lecz połączeniem przyrody i historii, jakie zachowały się wokół nich. Pisana Krynica niedaleko Sławskiego należy właśnie do takich lokalizacji. Wśród bukowego lasu i dużych bloków piaskowca kryje się niewielka jaskinia z naturalnym źródłem, przy którym od wielu pokoleń opowiada się legendę o najsłynniejszym karpackim opryszku — Oleksie Dowbuszu.

Dziś źródło Pisana Krynica jest chronionym pomnikiem przyrody o charakterze geologicznym. Na pierwszy rzut oka miejsce jest dość kameralne: skalne wychodnie, niewielka pustka skalna, las i woda wypływająca spomiędzy piaskowców. Jednak to właśnie ta prostota tworzy wyjątkową atmosferę — przychodzi się tu nie po duży kompleks turystyczny, lecz po poczucie obcowania z prawdziwą górską lokalizacją ukrytą wśród karpackiego lasu.

Najbardziej znana historia wyjaśnia również niezwykłą nazwę źródła. Według starego miejscowego podania Oleksa Dowbusz przebywał tu wraz ze swoimi opryszkami. Jeden z towarzyszy miał postanowić zmierzyć się z nim na siłę, lecz zamiast zwykłego pojedynku Dowbusz zaproponował inną próbę: zwycięży ten, kto zdoła palcem zostawić swój podpis na kamieniu. Rywalowi się to nie udało, a Dowbusz, jak głosi legenda, z łatwością «podpisał się» na skale. Od tego miałaby pochodzić nazwa Pisana Krynica.

Historię tę należy traktować właśnie jako podanie ludowe, a nie udokumentowany epizod z życia Dowbusza. Legenda nie jest jednak współczesnym wymysłem turystycznym: opowieść o Pисanej Krynicy w Sławsku została odnotowana w zbiorach karpackich podań. Wspomina się w nich zarówno o jaskini, w której opryszkowie mieli się ukrywać, jak i o kamieniu z tajemniczym «podpisem».

Dla współczesnego podróżnika Pisana Krynica jest interesująca także ze względu na swoje położenie. Znajduje się w rejonie masywu Wysokiego Wierchu, dlatego wizytę przy źródle można włączyć do pełnoprawnej górskiej trasy. Jeden z popularnych wariantów pieszych zaczyna się w Sławsku, prowadzi przez Pisaną Krynicę i biegnie dalej na Wysoki Wierch. W ten sposób niewielki pomnik przyrody staje się nie celem końcowym, lecz jednym z najciekawszych przystanków w drodze do karpackich panoram.

Warto jednak pamiętać, że przyjazd tutaj wyłącznie po «wodę Dowbusza» byłby zbyt uproszczonym spojrzeniem na tę lokalizację. Pisana Krynica jest interesująca jako połączenie geologii, karpackiego lasu, dawnego folkloru i szlaku turystycznego. Można tu zobaczyć, jak naturalne źródło wypływa spomiędzy spękanych piaskowców, obejrzeć formy skalne, odpocząć w cieniu bukowego lasu i ruszyć dalej w kierunku Wysokiego Wierchu.

Dalej wyjaśnimy, czym naprawdę jest Pisana Krynica, jak powstały jej skały i jaskinia, skąd wzięła się legenda o Dowbuszu, jak dotrzeć tu ze Sławska oraz jak połączyć źródło z wędrówką na Wysoki Wierch. Sprawdzimy też, co jeszcze warto zobaczyć w okolicach tej mało znanej, lecz niezwykle klimatycznej części Beskidów Sławskich.

Pisana Krynica to nie tylko górskie źródło. Oficjalnie kompleks przyrodniczy jest chroniony jako pomnik przyrody o charakterze geologicznym i znaczeniu lokalnym o powierzchni 0,1 ha. Jego główną wartością jest niewielka jaskinia w skalnych wychodniach spękanych piaskowców paleogeńskich, otoczona bukowym lasem. To właśnie spomiędzy tych kamiennych bloków wypływa na powierzchnię woda, która dała miejscu nazwę krynicy.

Pomnik znajduje się w rejonie Wysokiego Wierchu w Beskidach Sławskich. W przeciwieństwie do dużych jaskiń krasowych powstałych w wapieniach, Pisana Krynica jest związana ze skałami piaskowcowymi. Dlatego jej pochodzenie należy wyjaśniać raczej spękaniem skał, wietrzeniem, działaniem wody i mrozu oraz stopniowym niszczeniem mniej odpornych części podłoża.

Skąd wzięły się piaskowcowe skały

Skały w rejonie Pisanej Krynicy są zbudowane z piaskowców paleogeńskich. Skały te powstały z dawnych osadów piaszczystych, które gromadziły się w basenie morskim na długo przed pojawieniem się współczesnych Karpat. Z czasem osady uległy zagęszczeniu i przekształciły się w kamień, a podczas powstawania karpackich struktur górskich zostały wypiętrzone, zdeformowane i poprzecinane licznymi szczelinami.

Po wydostaniu się skał bliżej powierzchni rozpoczął się ich stopniowy rozpad. Woda wnikała w szczeliny, zimą zamarzała i je poszerzała, a zmiany temperatury, korzenie drzew oraz siła grawitacji powoli oddzielały poszczególne bloki skalne. Właśnie w ten sposób przez bardzo długi czas powstawały charakterystyczne skaliste wychodnie, głazy i niewielkie pustki, które dziś widzi turysta przy Pisanej Krynicy.

Czy Pisana Krynica rzeczywiście jest jaskinią

Tak. W oficjalnych dokumentach dotyczących ochrony przyrody obiekt figuruje jako jaskinia «Pisana Krynica». Nie należy jednak wyobrażać jej sobie jako długiego systemu podziemnych korytarzy. To stosunkowo niewielka naturalna pustka wśród piaskowcowych skał. Jej kształt wiąże się z naturalnymi szczelinami i stopniowym wietrzeniem podłoża. Części piaskowca niszczały nierównomiernie: odporniejsze bloki pozostawały na miejscu, a słabsze fragmenty były stopniowo wypłukiwane i osypywały się. W rezultacie powstała skalna nisza, którą dziś tradycyjnie nazywa się jaskinią.

Ta naturalna kryjówka z czasem stała się ważnym elementem legend o Olekсе Dowbuszu i jego opryszkach. Jednak istnienie samej jaskini jest faktem geologicznym, podczas gdy pobyt Dowbusza w tym miejscu należy już do sfery podań ludowych.

Skąd bierze się woda Pisanej Krynicy

Woda deszczowa i roztopowa stopniowo przesącza się przez glebę oraz system szczelin w piaskowcach. Wewnątrz skały porusza się naturalnymi kanałami, a w miejscach, gdzie szczeliny wychodzą na powierzchnię, powstaje źródło. Dlatego woda pojawia się bezpośrednio pośród skalnych wychodni. Otaczający las bukowy dodatkowo utrzymuje wilgotność gleby i wpływa na lokalny obieg wody, tworząc charakterystyczną chłodną atmosferę nawet w ciepłej porze roku.

W opisach turystycznych często można spotkać twierdzenie, że woda z Pisanej Krynicy ma «lecznicze właściwości» lub dodaje sił. Opowieści te wywodzą się jednak przede wszystkim z legendy o Dowbuszu. Bez aktualnej analizy laboratoryjnej wody nie należy przypisywać źródłu właściwości leczniczych ani gwarantować, że nadaje się ona bezpiecznie do picia.

Dlaczego Pisana Krynica została objęta ochroną

Wartość tej lokalizacji nie wynika z jej rozmiarów. Powierzchnia pomnika geologicznego wynosi zaledwie 0,1 ha, lecz na tak niewielkim obszarze zachował się wyrazisty kompleks przyrodniczy: piaskowcowe wychodnie skalne, pustka jaskiniowa, źródło i bukowy las. Dlatego ochroną objęta jest nie tylko woda, lecz cała forma geomorfologiczna. Uszkodzenie skał, napisy na kamieniach, powiększanie naturalnych pustek lub inna ingerencja mechaniczna mogą bezpowrotnie zmienić obiekt, który przez bardzo długi czas kształtował się w wyniku naturalnych procesów.

Dla wędrowca Pisana Krynica jest dobrym przykładem tego, że pomnik geologiczny nie musi być ogromną jaskinią ani wielokilometrowym kanionem. Czasem wystarczy kilka skał, niewielka naturalna pustka i źródło, aby dosłownie zobaczyć, jak woda, kamień i czas kształtują karpacki krajobraz.

Najbardziej znana historia związana z Pisaną Krynicą przenosi nas w czasy karpackich opryszków i Oleksy Dowbusza. To właśnie to podanie wyjaśnia niezwykłą nazwę źródła i przemienia niewielką jaskinię wśród piaskowcowych skał w jedno z najbardziej klimatycznych miejsc przyrodniczych w okolicach Sławska.

Legenda ma kilka wariantów, lecz jej główny wątek pozostaje niemal niezmienny. W dawnym zapisie zatytułowanym «Pisana Krynica w Sławsku» opowiada się, że Dowbusz wraz ze swoimi opryszkami wielokrotnie bywał w tych okolicach. Przy jaskini stały wielkie kamienie, a w jej wnętrzu znajdowało się źródło.

Jaskinia opryszków w podaniu ludowym

W dawnym zapisie folklorystycznym znajduje się jeszcze jeden interesujący szczegół. Według podania przy krynicy miała kiedyś znajdować się jaskinia mogąca pomieścić kilkadziesiąt osób, w której rzekomo ukrywał się Dowbusz ze swoimi towarzyszami. Dzisiejsza naturalna pustka przy źródle jest znacznie skromniejsza niż obraz stworzony przez legendę. To kolejny przykład tego, jak rzeczywista forma przyrodnicza z czasem mogła urosnąć w ludowej wyobraźni. Niewielka jaskinia pośród odludnych karpackich lasów łatwo stawała się idealnym miejscem dla opowieści o opryszkach, tajnych kryjówkach i pościgach.

Jednocześnie samo istnienie jaskini nie jest legendą: obiekt przyrodniczy jest oficjalnie chroniony właśnie jako jaskinia «Pisana Krynica». Brakuje natomiast obecnie dokumentów potwierdzających, że rzeczywiście przebywał tu Oleksa Dowbusz lub jego oddział.

Dlaczego wodę wiąże się z siłą Dowbusza

Wokół źródła powstało również inne podanie: podobno osoba, która napije się z Pisanej Krynicy, otrzyma część bohaterskiej siły Dowbusza. We współczesnych opisach turystycznych można spotkać także wersje mówiące o młodości, urodzie i «leczniczych właściwościach» wody. Twierdzenia te należy traktować wyłącznie jako element lokalnego folkloru. W dostępnych źródłach nie ma wiarygodnych współczesnych badań laboratoryjnych potwierdzających lecznicze właściwości wody z Pisanej Krynicy.

Dlatego legenda o sile Dowbusza może być ciekawą częścią podróży, lecz nie powinna stawać się zaleceniem medycznym.

Dlaczego właśnie Dowbusz został bohaterem tej legendy

Oleksa Dowbusz stał się jednym z najsłynniejszych bohaterów karpackiego folkloru. W XVIII wieku dowodził jednym z oddziałów opryszków, którzy działali w Karpatach i występowali przeciw przedstawicielom władz oraz wielkim właścicielom ziemskim. Po śmierci Dowbusza rzeczywista postać historyczna stopniowo przekształciła się w bohatera ludowego, któremu przypisywano niezwykłą siłę fizyczną, niewrażliwość, umiejętność otwierania źródeł w skałach i zostawiania śladów na kamieniach.

Dlatego na całym obszarze Karpat istnieją skały, kamienie, jaskinie, krynice i szlaki Dowbusza. Daleko nie wszystkie mają udokumentowany związek z opryszkami, lecz razem tworzą ogromną warstwę pamięci ludowej o Dowbuszu.

Pisana Krynica jest jednym z takich miejsc. Jej wartość nie polega na tym, że legendę można udowodnić archeologicznie, lecz na tym, że rzeczywisty pomnik przyrody przez pokolenia stał się częścią miejscowej tradycji ustnej.

Dlaczego legenda o Pisanej Krynicy jest ważna

Dla turystycznej wartości miejsca nie trzeba udowadniać każdej legendy jako faktu historycznego. Pisana Krynica sama w sobie jest interesującym pomnikiem geologicznym, a podanie o Dowbuszu dodaje jej wymiar kulturowy. To właśnie połączenie prawdziwej jaskini, źródła, starego bukowego lasu i karpackiego folkloru czyni tę lokalizację wyjątkową. Stojąc przy skałach, łatwo zrozumieć, dlaczego właśnie takie odległe i chronione przez przyrodę miejsca stawały się podstawą opowieści o opryszkach.

Trasę do Pisanej Krynicy można zaplanować na kilka sposobów. Najciekawszym wariantem jest wyruszenie pieszo bezpośrednio ze Sławska i przekształcenie wizyty przy źródle w pełnoprawną górską wędrówkę. Osobom, które nie chcą pokonywać dużej różnicy wysokości, wygodniej będzie rozpocząć podróż od strony Wołosianki i rejonu kompleksu turystycznego «Zachar Berkut».

Dlatego w różnych opisach turystycznych można spotkać bardzo różne dane dotyczące odległości i czasu trwania trasy. Niektóre szlaki prowadzą do źródła bezpośrednio z doliny, inne przebiegają przez Wysoki Wierch, a część różnicy wysokości można pokonać wyciągiem krzesełkowym. Przed wyruszeniem warto zdecydować, czy Pisana Krynica będzie głównym celem wycieczki, czy tylko jednym z przystanków na dłuższej trasie.

Pieszo ze Sławskiego

Klasyczny wariant turystyczny rozpoczyna się w Sławsku. Jeden z od dawna opisywanych szlaków startuje w centralnej części miejscowości, przy kościele, a następnie stopniowo nabiera wysokości w kierunku pasma górskiego.

Pisana Krynica znajduje się już dość wysoko nad doliną, dlatego wycieczki ze Sławska nie należy traktować jako krótkiego dojścia do źródła. Według współczesnych śladów GPS od centralnej części Sławska do Pisanej Krynicy jest około 8–12 km, w zależności od wybranej ścieżki. Różnica wynika z odmiennych punktów startowych i wariantów przebiegu leśnych dróg.

Droga stopniowo prowadzi od zabudowy i otwartych zboczy do odcinków leśnych. Znaczną część trasy trzeba pokonać pod górę, dlatego nawet przy braku technicznie trudnych miejsc głównym obciążeniem stają się odległość i suma podejść.

Jeśli głównym celem jest wyłącznie źródło z powrotem do Sławska, na taką wyprawę lepiej przeznaczyć większą część dnia. Rzeczywisty czas bardzo zależy od tempa, pogody, stanu drogi i liczby postojów.

Wariant od strony Wołosianki

Inny dogodny kierunek rozpoczyna się we wsi Wołosianka. To właśnie tutaj znajduje się dolna stacja wyciągu krzesełkowego kompleksu turystycznego «Zachar Berkut», który prowadzi w rejon Wysokiego Wierchu.

Z Wołosianki do Pisanej Krynicy prowadzą również górskie drogi i ścieżki. Jeśli całą trasę pokonuje się pieszo, trzeba liczyć się z kilkoma godzinami marszu i podejściem pod górę. Ten wariant sprawdzi się u osób, które chcą uniknąć długiego dojścia bezpośrednio z centrum Sławska.

Jeszcze łatwiej skrócić trasę za pomocą wyciągu krzesełkowego «Zachar Berkut». Po wjeździe w górną część grzbietu można kontynuować spacer pieszo w kierunku źródła. W takim wariancie Pisana Krynica staje się bardziej dostępna dla turystów, którzy nie planują wielogodzinnego podejścia z doliny.

Przed wyjazdem koniecznie trzeba jednak sprawdzić aktualne godziny kursowania wyciągu. Jego działanie zależy od sezonu, pogody, konserwacji technicznej i trybu pracy kompleksu turystycznego.

Jak trudna jest trasa do Pisanej Krynicy

Do odwiedzenia źródła nie jest potrzebny sprzęt alpinistyczny. Główne trasy prowadzą leśnymi drogami i ścieżkami, bez technicznie trudnej wspinaczki. Nie byłoby jednak właściwe nazywać pełnego pieszego dojścia ze Sławska łatwym spacerem. Znaczna odległość, długie podejścia i nierówne podłoże wymagają dobrej kondycji fizycznej. Po deszczu kamienie, korzenie drzew i odcinki gruntowe mogą stać się śliskie.

Na wędrówkę najlepiej wybrać buty trekkingowe lub obuwie z dobrą podeszwą z bieżnikiem. Warto też zabrać zapas wody, lekką przekąskę, kurtkę przeciwdeszczową, naładowany telefon i powerbank.

Czy można dojechać samochodem bezpośrednio do źródła

Nie należy liczyć na możliwość dojazdu zwykłym samochodem bezpośrednio do Pisanej Krynicy. To naturalna atrakcja położona w górskim lesie, a ostatni odcinek trasy w każdym przypadku trzeba pokonać pieszo. Samochodem wygodnie można dojechać do Sławska lub Wołosianki i stamtąd rozpocząć trasę. Wariant z Wołosianki jest szczególnie praktyczny dla osób, które planują skorzystać z wyciągu i skrócić podejście.

To właśnie piesze dojście jest ważną częścią wrażeń związanych z tym miejscem. Pisana Krynica nie ukazuje się turyście od razu przy parkingu: do źródła trzeba przejść przez karpacki las, stopniowo nabrać wysokości i dopiero potem znaleźć się wśród piaskowcowych skał, z którymi wiąże się stara legenda o Dowbuszu.

Pisana Krynica doskonale nadaje się nie tylko na osobną wędrówkę. Jej położenie między Sławskiem, Wołosianką i Wysokim Wierchem pozwala łatwo połączyć przyrodniczą atrakcję z innymi interesującymi miejscami gminy Sławsko. Można przedłużyć dzień o kolejne szczyty, skorzystać z kolei linowej, pospacerować po Sławsku albo poświęcić następny dzień historycznym miejscom Tuchli i Makówki.

Najlepiej nie próbować zobaczyć wszystkiego naraz. Po pełnej wędrówce ze Sławska przez Pisaną Krynicę i Wysoki Wierch zdobywanie jeszcze kilku gór tego samego dnia raczej nie przyniesie wiele przyjemności. Znacznie rozsądniej jest podzielić okolice na kilka krótszych tras.

Sławsko — dogodna baza wypadowa w Beskidy

Sławsko jest najdogodniejszym punktem wypadowym do poznawania Pisanej Krynicy i okolicznych gór. Miejscowość leży w dolinie pośród kilku popularnych pasm, a połączenie kolejowe pozwala przyjechać tu bez samochodu. Ze Sławska można planować wyjścia na Trościan, Pohar, Iłzę, Wysoki Wierch i inne szczyty. Po wędrówce znacznie łatwiej znaleźć tu nocleg, wyżywienie i transport niż bezpośrednio przy odległych górskich szlakach.

Jeśli po wizycie w Pisanej Krynicy zostało tylko kilka godzin, lepiej nie rozpoczynać kolejnej trudnej trasy, lecz po prostu pospacerować po miejscowości, odwiedzić uzdrowisko Sławsko i odpocząć przed kolejnym dniem w górach lub na trasach kompleksu. O każdej porze roku turysta znajdzie tu coś dla siebie.

Wołosianka i kompleks «Zachar Berkut»

Najbliższym centrum turystycznym dla rejonu Wysokiego Wierchu jest Wołosianka. To właśnie tutaj działa kompleks turystyczny «Zachar Berkut» z krzesełkową koleją linową, która pozwala znacznie skrócić podejście do górnej części grzbietu. Kompleks znajduje się około 6 km od Sławska. Latem kolej linowa służy do wjazdów widokowych, a zimą okolica zmienia się w jeden z głównych ośrodków narciarskich gminy Sławsko.

Dla turysty, który chce zobaczyć Pisaną Krynicę bez długiego podejścia z doliny, Wołosianka jest jednym z najdogodniejszych punktów startowych. Po powrocie można zostać w okolicy kompleksu, skorzystać z lokalnej infrastruktury turystycznej albo po prostu odpocząć, podziwiając górskie widoki.

Góra Trościan

Innym znanym szczytem w pobliżu Sławska jest Trościan, o wysokości około 1232 metrów. Znajduje się po drugiej stronie doliny i jest dobrze widoczny z wielu odcinków trasy na Wysoki Wierch. Trościan jest szczególnie znany jako góra narciarska, ale interesujący także w ciepłym sezonie. Z otwartych odcinków grzbietu roztaczają się panoramy Sławska i okolicznych Beskidów, a na szczyt prowadzi kilka wariantów pieskiego podejścia.

Nie próbowałbym łączyć Pisanej Krynicy i Trościana w jeden długi dzień pieszej wędrówki. O wiele lepiej poświęcić Wysokiemu Wierchowi jeden dzień, a Trościan zostawić na następny. Dzięki temu żadna z tras nie zamieni się w wyczerpujący wyścig po szczytach.

Góra Iłza — spokojniejsza alternatywa dla popularnych szczytów

Dla osób, które po turystycznym Wysokim Wierchu chcą wybrać spokojniejszą trasę, ciekawą alternatywą może być góra Iłza o wysokości około 1066 metrów. Znajduje się w rejonie między Sławskiem a Wołosianką i jest w większości porośnięta lasem bukowym. Iłza jest mniej znana niż Trościan czy Wysoki Wierch, dlatego trasa ma zupełnie inny charakter. Jest tu mniej infrastruktury turystycznej, za to więcej spokojnego marszu przez las i poczucia oddalenia od kurortowego centrum.

Z otwartych odcinków można zobaczyć Sławsko, Wołosiankę, Trościan i Wysoki Wierch. Dlatego Iłza dobrze nadaje się na drugi dzień podróży, jeśli ma się ochotę na kolejną wędrówkę, ale już bez uzależniania planów od popularnych kompleksów turystycznych.

Tuchla i historia «Zachara Berkuta»

Jeśli po kilku dniach w górach chce się zmienić charakter podróży, warto wybrać się do Tuchli. Wieś jest silnie związana z historią i literackim obrazem Zachara Berkuta — to właśnie ten region stał się kanwą znanej powieści Iwana Franki. Dziś Tuchla może być dobrym uzupełnieniem przyrodniczej części podróży. Można tu dowiedzieć się więcej o historii okolicy, kulturze Bojków i wydarzeniach I wojny światowej.

We wsi działa Muzeum Bohaterów Makówki, poświęcone walkom Ukraińskich Strzelców Siczowych w 1915 roku. Samą górę Makówkę również można włączyć do osobnej trasy historyczno-pieszej: na jej szczycie znajduje się kompleks memorialny ku czci żołnierzy USS.

Jak zaplanować trasę na dwa dni

Jeśli w okolicach Sławska są do dyspozycji dwa pełne dni, nie komplikowałbym programu. Pierwszy dzień można poświęcić trasie Sławsko — Pisana Krynica — Wysoki Wierch, z powrotem do Sławska lub zejściem do Wołosianki.

Drugi dzień warto wybrać zgodnie z nastrojem. Na kolejną wędrówkę nadają się Trościan lub Iłza. Jeśli zależy nam na mniejszym wysiłku fizycznym — Wołosianka, wjazd widokowy koleją linową i spacer po Sławsku. Z kolei na program historyczny można wybrać się do Tuchli i na Makówkę.

Taki układ pozwala zobaczyć okolice Pisanej Krynicy koło Sławska z różnych stron: przyrodnicza atrakcja i legenda o Dowbuszu, otwarte górskie panoramy, infrastruktura kurortowa oraz historia Bojkowszczyzny tworzą jedną pełną wrażeń, ale nieprzeładowaną podróż.

Pisana Krynica nie jest tą karpacką atrakcją, dla której warto oczekiwać dużego kompleksu turystycznego, imponującego wodospadu czy spektakularnej panoramy tuż po wysiadce z samochodu. Jej urok tkwi w czymś zupełnie innym: niewielkie górskie źródło kryje się wśród bukowego lasu, piaskowcowych skał i naturalnej jaskini, a sama droga do niego staje się częścią podróży.

Szczególnie interesujące jest połączenie prawdziwego pomnika przyrody i starego karpackiego folkloru. Jaskinia, skalne wychodnie i źródło naprawdę istnieją i są objęte ochroną, natomiast opowieść o Ołeksie Dowbuszu, jego nadzwyczajnej sile i «podpisie» na kamieniu pozostaje ludowym przekazem. To właśnie wyraźna granica między faktem a legendą sprawia, że historia Pisanej Krynicy jest jeszcze ciekawsza, a nie odwrotnie — nadaje jej autentycznie karpacki charakter.

Dla wędrowca dużym atutem jest możliwość dopasowania formy wycieczki do własnych możliwości. Wędrówka ze Sławska pozwala spędzić większą część dnia wśród gór i lasów, a wariant od strony Wołosianki i Wysokiego Wierchu pomaga skrócić podejście. Jeśli natomiast masz wystarczająco dużo czasu i kondycji, Pisaną Krynicę można włączyć do pełnej trasy prowadzącej na Wysoki Wierch.

Właśnie w takiej formie ta atrakcja ukazuje się z najlepszej strony. Przy źródle można zatrzymać się wśród skał i leśnej ciszy, a już po pewnym czasie znaleźć się na otwartym grzbiecie z panoramą Beskidów Sławskich. Niewielki pomnik przyrody staje się wartościową częścią znacznie większej górskiej wyprawy.

Pisana Krynica jest również dobrym wyborem dla tych, którzy już odwiedzili Sławsko i chcą zobaczyć coś więcej niż popularne stoki narciarskie i kompleksy turystyczne. Nie ma tu potrzeby spieszyć się od jednej atrakcji do drugiej — najważniejsze pozostają las, kamień, woda, stary przekaz i droga przez góry.

Jeśli lubisz mało znane miejsca przyrodnicze, karpackie legendy i trasy, na których sama ścieżka jest nie mniej interesująca niż cel, Pisaną Krynicę w pobliżu Sławska zdecydowanie warto uwzględnić w planie podróży. A jeśli po dotarciu do źródła ruszysz dalej na Wysoki Wierch, zwykły spacer łatwo zamieni się w jedną z najbardziej klimatycznych jednodniowych tras w okolicach Sławska.